Is The End of Oak Street niet gewoon Jurassic Park voor het hele gezin?

9 oktober 2026 Uit Door Bas de Goede

The End of Oak Street review | Soms moet je ook gewoon in het diepe duiken. De omschrijving van The End of Oak Street klonk leuk, ik had al veel te lang geen film met Ewan McGregor gezien en ergens vroeg ik me vooral af wat dit nou precies ging worden. Een serieuze sciencefictionfilm? Een spannende avonturenfilm? Of stiekem gewoon een kinderfilm met een behoorlijk budget? Daar gaan we dus nu achter komen, hup op het bankje en aanzetten!

De film speelt zich af in 1982 en volgt de familie Platt. Vader Greg, gespeeld door Ewan McGregor, probeert financieel de boel een beetje op de rit te houden. Zijn vrouw Denise, Anne Hathaway, heeft ondertussen haar eigen werk en een project waar thuis niet bepaald alles over bekend is. Kinderen Audrey en Brian, gespeeld door Maisy Stella en Christian Convery, hebben natuurlijk ook allang door dat papa en mama niet iedere avond fluitend naast elkaar op de bank zitten en lekker tegen elkaar aan kruipen in bed, dat alles zet een duidelijke eerste toon voor de film.

Een lekkere jaren 80 vibe zonder poespas

Die jaren 80-sfeer komt er goed uit. Niet alsof iemand iedere beschikbare neonlamp, cassetteband en Rubik’s Cube in beeld heeft geknikkerd om vooral HEEL DUIDELIJK te maken dat we vroeger zijn. Gewoon goed genoeg. Het gezin voelt in het begin ook redelijk echt. Een huwelijk waar wat onvrede in zit. Geldzorgen. Kinderen die meer meekrijgen dan hun ouders denken. Twee volwassenen die allebei op hun eigen manier bezig zijn met hoe ze verder moeten.

Ewan McGregor doet dat prima. Niet flamboyant, maar het is ook weer niet zo’n rol waarvan je na twintig minuten denkt dat we hier naar een nieuwe klassieker zitten te kijken. Misschien zelfs wel een tikkeltje saai.

Maar eerlijk gezegd past dat hier ook wel. Greg is gewoon een vader die probeert de boel draaiende te houden. Daar hoeft niet meteen Obi-Wan Kenobi met een dinosaurus op zijn rug van gemaakt te worden. Al zoud at wekl gaaf zijn antuurlijk! En dan verschijnen ’s nachts die lichtflitsen. De hond verdwijnt. En dan weet je door de omschrijving natuurlijk al vrij snel welke kant we op gaan…

Het ontstaan van The End of Oak Street

Een kosmische gebeurtenis trekt Oak Street uiteindelijk uit zijn normale omgeving en ineens bevindt de familie zich op een plek waar mensen nog helemaal niet horen rond te lopen. Met dinosaurussen erbij enzo, nogal een vreemde situatie in deze butienwijk.

De film maakt daar verder niet een enorm ingewikkelde puzzel van. Er komen scheuren, vreemde lichtbollen en gebeurtenissen met tijd voorbij, maar verwacht geen drie kwartier uitleg met een Neil DeGrasse Tyson voor een whiteboard. Eigenlijk wordt het allemaal behoorlijk eenvoudig gebracht. Misschien iets té eenvoudig vraag ik mijzelf al snel af…

Want vanaf het moment dat The End of Oak Street zijn kaarten op tafel legt, zakte voor mij de spanning juist een beetje weg. Het oerwoud, de scheuren, dinosaurussen, de lichtbollen. Je voelt vrij snel aan wat voor avontuur dit gaat worden en ineens kreeg ik toch steeds sterker dat gevoel dat ik naar een soort familiefilm zat te kijken.

Niet dat daar iets mis mee is. Maar ik had gewoon meer verwacht. Wat precies? Geen idee. Gewoon… meer. Alsof de film een soort verwachting creeërde waaraan het nog altijd neit heeft kunnen tippen.

Hey Brian! Stop eens met schreeuwen man!

Het gezin blijft ondertussen voldoende overeind om door te kijken, al had ik persoonlijk wel een kleine uitdaging met zoon Brian. Die schreeuwt. Veel. Echt veel te veel en dan ook nog op een manier die echt door merg en been gaat. Alsof hij continu verslonden werd door een horde Velociraptors, maar dat is natuurlijk deels persoonlijk.

Zijn rol is niet per se verkeerd en Christian Convery doet gewoon wat hij moet doen, maar Brian voelde voor mij regelmatig wat softer dan volgens mij de bedoeling was. De rest van het verhaal wordt ondertussen behoorlijk voorspelbaar. Iedereen was elkaar steeds kwijt, dan wordt er weer iemand gevonden, dan nemen ze een keuze die ik niet snap, maar die wel weer bij een klassiek filmscenario past.

Dat klinkt misschien niet als het grootste compliment ooit, maar de film zakt ook nergens volledig door het ijs. Hij blijft vermakelijk genoeg en met 1 uur en 39 minuten duurt het allemaal gelukkig ook niet eindeloos.

Dan ineens ontbloot The End of Oak Street zijn tanden echt

Er zit trouwens wel zo’n moment in waarbij ik ineens dacht: hé, hallo… waar kwam dit vandaan? De film heeft je tegen die tijd behoorlijk overtuigd dat je naar een vrij veilig avontuur met dinosaurussen zit te kijken en dan trekt hij ineens toch even de handschoenen uit, of beter gezegd; laat hij zijn tanden zien.

Ik ga natuurlijk niet verklappen wat er precies gebeurt, maar één van de dino’s maakt vrij overtuigend duidelijk dat hij er niet alleen bij loopt om leuk op de filmposter te staan. Dat vond ik eigenlijk wel lekker. Niet omdat iedere film liters bloed nodig heeft, maar omdat The End of Oak Street daar ineens even wat lef toont. Helemaal een kinderfilm is het technisch gezien trouwens sowieso niet, want de PG-13-classificatie noemt ook sterke gewelddadige scènes en bloederige beelden. Dus vaar niet blind op mijn beoordeling in het kader van opvoeding!

Had de film dat randje iets vaker opgezocht, dan was mijn cijfer waarschijnlijk ook wat hoger uitgekomen. Hetzelfde geldt eigenlijk voor de lichtbollen en het hele gedoe met de tijd. Daar zit best een leuk idee achter, alleen had dat van mij wat steviger in het verhaal mogen worden geschreven. Nu voelt het soms een beetje alsof de film zegt: dit gebeurt nu, niet te veel vragen stellen en gewoon even meegaan.

Kijken of skippen?

Het einde trekt de boel gelukkig nog een beetje omhoog. Zonder daar te veel over weg te geven wordt er nog leuk gespeeld met tijd en komt er een twist voorbij die eigenlijk prima past bij de rest van de film. Daarmee eindigt The End of Oak Street ongeveer zoals hij de hele tijd al voelt: leuk, eenvoudig en vermakelijk, maar ook een beetje vlak.

En dat is ergens jammer, want met Anne Hathaway (die er al dertig jaar hetzselfde uit ziet), Ewan McGregor, regisseur David Robert Mitchell en zelfs J.J. Abrams als producent heb je best wat gewicht in huis. Gevoelsmatig zat er gewoon een betere film verstopt in hetzelfde idee. De critici zijn trouwens een stuk enthousiaster dan ik. Rotten Tomatoes zit momenteel op 86 procent en het publiek daar op 76 procent. IMDb komt uit rond de 6,2 en eerlijk gezegd voel ik me daar een stuk beter bij thuis.

Met wat oudere kinderen zou ik hem overigens zonder problemen aanzetten. Dinosaurussen, avontuur, genoeg tempo en hier en daar toch even wat meer tanden dan je vooraf verwacht. Maar verwacht geen nieuwe Jurassic Park, alhoewel daar ook niemand meer op zit te wachten… Lees in FSOM Magazine ook alles over feiten en fabels over Dino’s!

Wat kan er op tafel?

Geen slechte film, zeker niet. Hij kijkt lekker weg, heeft genoeg charme en met wat oudere kids is dit gewoon prima avondvermaak. Alleen blijft het allemaal net iets te vlak en voorspelbaar om echt te blijven hangen. Er zat gevoelsmatig meer in.

Beer pairing: een Amber Ale of een toegankelijke American Pale Ale. Iets met wat mout, een beetje karamel en genoeg frisheid om niet te zwaar te worden. Past goed bij die jaren 80/90-vibe en het avontuurlijke karakter van de film. Ik zou hier juist géén zware stout of extreme IPA naast zetten. Daar is de film simpelweg te licht voor.

Dan doe ik er ook nog een suggestie bij die wat afwijkt van bier, op veler verzoek dus wat meer alternatieven! Drank pairing zonder bier: cola met limoen of een eenvoudige bourbon & cola. Geen Whisky pakken, haal gewoon eens een flesje Bourbon in huis. Dit past lekker bij het Amerikaanse suburbia-gevoel van de film.

Snackplank: hou hem ook een beetje nostalgisch en ongecompliceerd. Nacho’s met cheddar en jalapeño, mini-hotdogs, popcorn met boter en zout, chicken wings en wat augurkjes erbij. Niet chic doen. Dit is geen film voor oesters en natuurwijn, gewoon lekker knabbelen!

Ewan McGregor in The End of Oaks Street bij FSOM Magazine

The End of Oak Street review

Verhaal: 6/10
Acteerwerk: 6,5/10
Spanning: 5,5/10
Sfeer: 6,5/10
Originaliteit: 7/10
Tempo: 6,5/10
Dino-factor: 7/10
Verrassingsfactor: 6/10
Nog een keer kijken: 5/10
Met oudere kids kijken: 7,5/10
Woensdagavond-factor: 7/10
Popcornfactor: 8/10, maar dan wel met gesmolter boter en Keltisch zeezout!

Artikel door: Bas / @thedutchbeerdad
Meer TV, Film en serie nieuws? Check dan Fifty shades of Movies & Series

Dune: Part One & Part Two zijn nu beschikbaar in een prachtige blu-ray box met extra’s. Voor wie durft te verdwalen in zandstormen en toekomstvisioenen… En die streamingschaamte zat is. Reden te meer ook de blu-ray box van de serie Dune Prophecy in huis te halen!