The Blood of Dawnwalker Review

The Blood of Dawnwalker review | The Witcher III: Wild Hunt staat bij veel mensen in het geheugen gegrift als een van de beste actie-RPG’s ooit. Ook bij mij staat deze titel hoog op de lijst van beste games aller tijden. Maar wat als ik je vertel dat er nu een game is die veel elementen van The Witcher III combineert met hedendaagse gameplaystandaarden? Dan kom je uit bij developer Rebel Wolves.

Deze developer, bestaande uit mensen die gewerkt hebben aan The Witcher III, heeft recent zijn eerste game uitgebracht in de vorm van The Blood of Dawnwalker. Maar weet deze game enigszins het niveau van The Witcher te evenaren? Dat is natuurlijk de vraag der vragen! Nu ik de game volledig heb gespeeld, is het tijd om mijn ervaringen op digitaal papier te zetten.

Vampieren nemen de boel over

In The Blood of Dawnwalker volgen we Coen, een simpele boerenknecht die samen met zijn ouders, broertje en zussen op een boerderij woont en zijn leven leidt. Althans, zo lijkt het in eerste instantie. Maar al snel kom je tot de conclusie dat niets is wat het lijkt en dat de vallei waarin je woont is overgenomen door vampiers. En niet zoals we dat van Hollywood gewend zijn, in het geniep en af en toe een mens doden. Nee, ze hebben het openlijk gedaan. Zij maken de dienst uit. In de nacht natuurlijk, want overdag zouden ze niet ver komen.

Je maakt kennis met Brencis en zijn cohorten op een lugubere manier. Want in plaats van alle mensen leeg te drinken, hebben zij een soort pact gesloten met de mensen die er wonen. Niet vrijwillig, dat zou te gemakkelijk zijn. Nee, elke zondag moeten ze naar de kerk voor een dienst waar ze niet langer God aanbidden, maar een of andere zieke variant van het christendom waarbij vampiers de dienst uitmaken. Na de dienst moet iedereen, dus ook Coen en zijn familie, bloed geven. Een snee in de hand en het bloed eruit laten lopen totdat er niets meer uitkomt. Daarna krijgen ze bloed van Brencis te drinken en helen de wonden vanzelf, alsof er niets aan de hand is.

Niet alle wonden helen

Dat de zichtbare wonden weer helen is natuurlijk fantastisch, maar de dorpelingen worden mentaal wel degelijk aangetast. Niet door het bloed dat ze te drinken krijgen, maar door de trauma’s die volgen. En voor velen is de maat vol. Ook voor Coens vader, die zich niet zomaar bij de situatie wil neerleggen.

Maar het verhaal zou natuurlijk wel erg snel voorbij zijn als alles volgens plan verliep. Zonder al te veel van de gebeurtenissen te verklappen, kan ik je vertellen dat Coen uiteindelijk zelf verandert in een vampier. Maar niet zomaar een vampier, want er is iets unieks aan hem…

Coen is een Dawnwalker.

Dawnwalker

Hier komt het verhaal op gang en mag je eindelijk de wereld gaan verkennen buiten je kleine dorpje. Je bent dus een Dawnwalker. Dit houdt in het kort in dat je ’s nachts een vampier bent, maar overdag gewoon een mens als ieder ander. Je kunt de wereld dan volop verkennen zonder de beperkingen die je ’s nachts als vampier hebt. Maar hier komt ook het unieke systeem van deze game naar voren.

Want Brencis heeft je familie gevangen genomen en je krijgt dertig dagen de tijd om je over te geven voordat hij je familie vermoordt. En die dertig dagen hebben effect op hoe je de game speelt en zorgen ervoor dat de game meerdere eindes kent. Je krijgt namelijk acht tijdblokken voor de dag en acht voor de nacht. En die blokken worden gebruikt voor bepaalde acties. Zo loopt de tijd verder tijdens de main quest en gaan er, als je een bepaalde missie voltooit, tijdblokken verloren. Dat wordt je verteld voordat je de keuze maakt, want de tijd kan daadwerkelijk opraken! Gelukkig hebben de ontwikkelaars er wel rekening mee gehouden dat je ook gewoon de wereld wilt verkennen, dus de tijd loopt alleen verder als jij specifiek aangeeft dat je een actie wilt uitvoeren.

Maar het is wel opletten geblazen, want na dertig dagen en nachten is het einde voor je familie. Brencis speelt geen spelletjes.

Dag en nacht

Nu klinkt dit allemaal heel erg tof natuurlijk, maar als de gameplay die eronder ligt gewoon ruk is, dan is er niemand die het wil spelen. Gelukkig zit het ook daar gewoon goed mee. Het gevechtssysteem is niet opnieuw uitgevonden, maar zorgt er wel voor dat je constant aan het opletten bent. Simpelweg op knopjes drukken gaat je niet verder helpen.

Als een tegenstander je aanvalt, dan moet je zijn aanval pareren. Naast de blockknop indrukken moet je ook in de juiste richting pareren, anders kost het je stamina. Op de gemakkelijkere moeilijkheidsgraad krijg je een kleine indicatie van de richting waarin je moet blokkeren, maar op de moeilijkste moeilijkheidsgraad moet je zelf goed kijken welke animatie de vijand maakt. Dit zorgt ervoor dat je actief betrokken blijft bij de gevechten. Maar let wel op, als er een gele schedel bij de vijand zijn healthbar staat, dan ben je er eigenlijk nog niet aan toe en als ze rood zijn, ren dan nog even weg.

Maar het grootste verschil zit hem in de dag en de nacht. Overdag ben je een krijger met een zwaard en een pantser, maar in de nacht verandert je uitrusting. Dan kun je naast je zwaard ook je klauwen gebruiken. En in de nacht is dat aan te raden, want die doen meer schade dan je zwaard! Ik merkte tijdens het spelen echter wel dat ik mijn uitrusting voor de dag en de nacht vrijwel gelijk hield. Maar het wil weleens gebeuren dat je overdag je overige uitrusting verkoopt en als de dag in nacht verandert, je ineens ‘naakt’ bent. Dat is wel even opletten geblazen.

Drie manieren om te vechten

Naast het verschil tussen dag en nacht heb je ook drie verschillende manieren om je vijanden te lijf te gaan. Zo kun je overdag gebruikmaken van magie, terwijl je ’s nachts de vampierkrachten van Coen kunt inzetten. Daarnaast heb je natuurlijk nog je vertrouwde zwaard, dat je zowel overdag als ’s nachts kunt gebruiken.

Elke speelstijl heeft zijn eigen vaardigheden die je kunt vrijspelen en verbeteren naarmate je verder komt in de game. Hierdoor kun je zelf bepalen waar je de nadruk op legt. Ben je iemand die graag met een zwaard zijn vijanden te lijf gaat, of maak je liever gebruik van bovennatuurlijke krachten? Die keuze is grotendeels aan jou.

Zelf heb ik vooral gebruikgemaakt van mijn zwaard en de vampierkrachten, maar dat betekent niet dat magie minder interessant is. Het zorgt er vooral voor dat je verschillende mogelijkheden hebt om gevechten aan te pakken.

Grote mogelijkheden om te verkennen

Zoals ik al zei, is deze game gemaakt door voormalige ontwikkelaars van The Witcher III. Als je die game gespeeld hebt, dan ga je die invloeden ook zeer zeker zien. Zo ook in de wereld die je kunt verkennen. Op de kaart zie je vraagtekens die je uitnodigen om op ontdekking te gaan. Ook de RPG-elementen, de manier waarop de main quests en sidequests worden vormgegeven en hoe de dialogen verlopen zijn nagenoeg identiek aan die van The Witcher. Nu staat deze game natuurlijk op zichzelf, maar dit is gewoon puur ter illustratie.

Maar de hele map is niet direct zichtbaar. Om alles zichtbaar te maken moet je op een Assassin’s Creed-achtige wijze een toren beklimmen en zo de punten zichtbaar maken op de kaart. Maar omdat het net allemaal anders werkt dan we gewend zijn, brengt het voldoende vernieuwing om interessant te zijn.

Ruwe kantjes

Ondanks dat de gameplay goed werkt, het er super uitziet en het verhaal interessant genoeg is, kent de game toch wel de nodige ruwe kantjes. Zo zijn sommige animaties wat houterig en verloopt alles net niet even soepel. Wellicht niet gek van een RPG van dit formaat, maar het zijn wel slordigheden die er wellicht nog uitgepoetst kunnen worden met patches.

Maar ook de omgeving laat soms iets te wensen over. Je rent, klimt en klautert vloeiend genoeg door de wereld heen, maar soms kun je ineens stil worden gehouden door een steen waar je per se omheen moet. Dat zijn punten waar ik me niet perse aan heb gestoord, maar die wel opvallend genoeg waren om me over te verbazen.

Waar het echter wel goed mee zit is de voice-acting. Hier hebben ze daadwerkelijk tijd aan besteed. De emoties die je in de stemmen hoort, zie je ook terug op het scherm, ondanks dat ook hier de animaties soms wat te wensen overlaten. Maar voor een eerste game van een nieuwe studio is dit absoluut van een niveau waar vele grote developers nog iets van kunnen leren.

Conclusie

The Blood of Dawnwalker doet eigenlijk alles wat een RPG moet doen. Het heeft een interessant verhaal, toffe en enigszins unieke gameplay en het weet je van begin tot het eind vast te houden. De invloeden van The Witcher mogen dan overduidelijk zijn, maar de game is uniek genoeg om niet een kopie te zijn geworden.

Als trophy hunter die zoveel mogelijk games wil spelen, ging ik natuurlijk voor de snelste route naar de felbegeerde Platinum trophy. Hierbij merkte ik dat ik in het begin ontzettend vaak een “Retry” heb moeten selecteren. De gevechten zijn gebalanceerd maar voor mij persoonlijk een zeer hoge leercurve. Als je net als ik direct op de moeilijkste moeilijkheidsgraad gaat spelen kan ik je maar één advies geven: blijf doorgaan. Uiteindelijk klikt het en dan zijn zelfs vijanden met een gele/rode schedel prima te verslaan. En dan zijn de overige uren helemaal niet zo moeilijk meer.

Eindoordeel: 8.5/10
Platinum difficulty: 5/10
Story: 9/10
Gameplay: 8.5/10

Must play: 10/10!

Deze review is geschreven door Peter / petervdvelde1987

Meer game nieuws? Check dan Fifty Shades of Gaming

Zelf aan de slag met The Blood of Dawnwalker?

Ben je na het lezen van deze review enthousiast geworden? Bestel The Blood of Dawnwalker hier via onze partner.

Dit artikel bevat een affiliate link. Wanneer je via deze link iets koopt, ontvangt FSOM mogelijk een kleine commissie. Dit kost jou niets extra.

En mocht je nog op zoek zijn naar een geweldige headset die je kunt dragen om zorgeloos te kunnen gamen? Onze eigen Bas dook hierin.Check zijn artikel HIER.