Proost op het vestigingsklimaat in Nederland

Proost op het vestigingsklimaat | Tuurlijk is het veel leuker om te schrijven en oreren over zaken die een glimlach op je gezicht bezorgen. Maar, er zijn van die nieuwsberichten waarbij je even kijkt of je niet per ongeluk op De Speld hebt geklikt. Niet omdat het zó spectaculair is, maar juist omdat het zo klein en knullig voelt dat je haast niet kunt geloven dat iemand er daadwerkelijk tijd, papier en waarschijnlijk een flink aantal vergaderuren aan heeft besteed.

Zo las ik dus dat het kleinbrouwerstarief opnieuw moet verdwijnen. En ergens vind ik dat fascinerend.

De prachtige biercultuur in Nederland

Allereerst trap ik een open duur in. De titel: Proost op het vestigingsklimaat in Nederland is natuurlijk een tikkeltje sarcastich. Nederland heeft een prachtige biercultuur opgebouwd. Niet dankzij een paar enorme ketels langs de snelweg, maar juist mede dankzij honderden kleine brouwers die ooit dachten: weet je wat, ik ga mijn geld, tijd, nachtrust en waarschijnlijk een gedeelte van mijn huwelijk steken in het brouwen van bier.

Geen makkelijke business trouwens. Grondstoffen, energie, blik, glas, vervoer, personeel. Alles kost geld voordat er überhaupt één glas over een bar schuift. En juist daar kijkt Den Haag nu naar… Dat mag dan geen verrassing meer zijn tegenwoordig, maar die gefrtonste wenkbrauwen van mij kruipen zowat over mijn fontanel heen.

Kleine onafhankelijke brouwers krijgen momenteel 7,5% korting op de bieraccijns. Het financiële belang van die hele regeling voor de Nederlandse schatkist bedraagt ongeveer twee miljoen euro per jaar. Twee miljoen. Op een Rijksbegroting kun je dat bedrag waarschijnlijk kwijtraken wanneer iemand per ongeluk een celletje in Excel één kolom naar rechts sleept. Voor een kleine brouwer kan een paar duizend euro echter gewoon het verschil zijn tussen investeren, iemand aannemen, heel serieus naar de cijfers kijken, of zelfs de handdoek in de ketel gooien.

Ondernemers zijn toch de ruggegraat van de samenleving?

Het bijzondere is dat ik ondernemers tegelijkertijd al jaren hoor vertellen hoe belangrijk ze zijn voor Nederland. We willen innovatie. Lokale bedrijvigheid. Werkgelegenheid. Een sterk vestigingsklimaat. Mensen moeten vooral durven ondernemen.

Alleen lijkt er na dat laatste woord altijd heel zachtjes achteraan te worden gefluisterd: zolang we er nog wel ergens een belasting, heffing of regel tussen kunnen schuiven. Want terwijl die kleine brouwer probeert zijn biertje betaalbaar te houden, wordt transport sinds deze zomer per gereden kilometer belast en verdwijnt vanaf volgend jaar het plafond op de belasting op leidingwater.

Best relevant wanneer je toevallig een bedrijf hebt waarvan het belangrijkste ingrediënt… water is.

Een (extra) regeltje hier en een extra regeltje daar!

En dan lees je bijna tegelijkertijd dat de overheid de regeldruk wil verminderen. Minimaal vijfhonderd regels per jaar moeten verdwijnen of eenvoudiger worden. Dat vind ik prachtig. Bijna poëtisch zelfs. Eerst jarenlang een oerwoud planten en daarna met veel enthousiasme vertellen dat je een snoeischaar hebt gekocht.

Box 3 past eigenlijk schitterend in hetzelfde verhaal. Na jaren gedoe, uitspraken, reparaties en tijdelijke oplossingen moet er in 2028 eindelijk een nieuw systeem komen. Daarvoor waren volgens de overheid zelf 650 tot 800 extra voltijdsmedewerkers nodig. Je zou bijna vergeten dat eenvoud ooit ook nog een optie was.

En misschien zit daar wel precies mijn irritatie…

Ik ben niet per definitie tegen belasting, al heb ik daarin wel degelijk een aantal bezwaren, maar dat maakt mij menselijk. Een samenleving kost geld. Prima. Maar een ondernemer is geen onuitputtelijke pinautomaat waar je iedere keer nog even op ‘ander bedrag’ kunt drukken.

Een kleine brouwerij is bovendien niet alleen een paar hectoliter bier op een accijnsaangifte. Het is iemand die vroeg de deur opent. Iemand die een recept verpest, opnieuw begint, een festival sponsort, het lokale café belevert, mensen aan het werk houdt en soms tegen beter weten in blijft geloven dat die volgende batch alles weer goedmaakt.

Dat kun je allemaal niet kwijt in een begrotingssheet. Maar als je lang genoeg blijft rekenen alsof het niet bestaat, bestaat het op een dag misschien inderdaad niet meer.

Proost op het vestigingsklimaat.

Artikel door: Bas / @thedutchbeerdad

Ik schrijf en vertel al sinds 2017 over mijn passie. Eten en bier. Door de jaren heen zijn mijn grenzen verlegd door het ontdekking van wijn, whisky, cognac en vele lokale lokale dranken tijden mijn reize. Maar bier, en boven craftbeer, blijft mijn eeuwige passie. Zekker met de juiste borrelplank of maaltijd erbij. Op Social media ben ik niet meer zo actief als je allicht gewend bent van mij. Ik werk aan verschillende projecten, schrijf boeken, e-boeken, verhalen en ondersteun MKB-ers bij het (her)ontdekken van hun passie en motivatie. Mijn passie en motivatie is schrijven, over alles wat ik leuk vind.

Lees bij FSOM Magazine ook alles over de nieuwe Oak Aged batch van La Trappe!

Join mijn bieravonturen ook op Untappd en Instagram! Let’s share!
Lees in ons magazine ook het bierpaspoort van de Derail Olde Ale gebrouwen door de vergane brouwerij Lompoc uit Portland. Volg FSOM Magazine op Instagrampagina en Facebookpagina! Geen 18 Geen alcohol!