TANZNEID! Electric Callboy knalt dansend de zomer in

Tanzneid Review | Mijn eerste kennismaking met Electric Callboy was het knalnummer Hypa Hypa, met een clip die alle verwachtingen overtreft. Door de jaren heen kregen we single na single en nu is het tijd om die singles samen te vatten in een album waar je 40 minuten op kunt stampen, dansen, schreeuwen en lachen. Dit is denk ik de beste omschrijving die ik kan geven van deze tanzmetal. Dus laten we er maar even induiken, shall we?

Tanzneid

Eigenlijk hebben we maar twee nieuwe tracks gekregen bij de release, want de rest was al uitgekomen als single. Maar dat mag de pret niet drukken! Ze hebben een formule gevonden die goed werkt en dat merk je gedurende de hele plaat.

Het begint heavy en het eindigt heavy. Precies wat je van zo’n band mag verwachten. Is het allemaal baanbrekend? Nee, wellicht niet. Maar is dat altijd nodig? Vermaken en ervoor zorgen dat je een feestje wilt bouwen als je hiernaar luistert, dat doet Tanzneid namelijk meer dan genoeg. En met verschillende samenwerkingen weet je dat je in bent voor een wilde rit.

Humor

De band gaat voor humor. Dat kunnen we bij vrijwel elke videoclip opnieuw vaststellen. Ze nemen zichzelf niet al te serieus, ondanks dat de track Revery toch net even dat duistere randje weet aan te raken. Het is dan ook een wilde rit van start tot finish.

Het album begint met Tanzneid, de titeltrack. En dat is direct het begin van een feestje. Voeten van de vloer en gewoon opgaan in de muziek. Dat is precies wat Electric Callboy zo goed doet. Het ene moment krijg je harde gitaren en geschreeuw naar je hoofd, het volgende moment sta je bijna naar muziek uit de jaren 90 te luisteren.

Die explosiviteit blijft eigenlijk gedurende het hele album overeind. Tanzneid geeft je nauwelijks tijd om adem te halen en daar moet je wel van houden. Rust zoeken doe je maar bij een andere band.

Samenwerkingen

Een van de leukste dingen aan het album zijn de samenwerkingen. Bij Let the Good Times Roll hoor je The Offspring bijvoorbeeld ontzettend goed terug. Het klinkt nog steeds als Electric Callboy, maar die typische punkrocksound van The Offspring zit er duidelijk doorheen. Daardoor voelt de track ook echt als een samenwerking en niet alsof er simpelweg even een bekende naam op een nummer is geplakt.

En dan is er natuurlijk RATATATA met BABYMETAL. Laat ik vooropstellen dat BABYMETAL normaal gesproken totaal niet mijn ding is. Maar verdomme, wat klinkt RATATATA vet. Het is compleet over de top, chaotisch, catchy en eigenlijk precies alles wat je van een samenwerking tussen deze twee bands zou verwachten.

Maar mijn persoonlijke hoogtepunt blijft The Way You Are.

The Way You Are

Electric Callboy als boyband. Natuurlijk! Want waarom ook niet?

The Way You Are laat eigenlijk precies zien waarom Electric Callboy zo geweldig is in wat ze doen. Het hele concept van de boybands uit de jaren 90 komt in volledigheid terug en het is zowel satirisch als een hommage, al kan de tekst niet doorgaan voor een typische boyband. Maar de manier waarop ze het vertolken is gewoon fenomenaal. De videoclip en vooral de manier waarop ze die typische zoetsappige boybandsound combineren met hun eigen compleet gestoorde stijl werkt veel beter dan het eigenlijk zou mogen werken.

En dat is misschien wel precies waarom ik Electric Callboy zo leuk vind. Ze kunnen een track maken die muzikaal gewoon ontzettend sterk in elkaar zit en tegelijkertijd alles compleet belachelijk maken. Ze weten precies wanneer ze zichzelf serieus moeten nemen en wanneer vooral niet.

The Way You Are is daar voor mij het perfecte voorbeeld van en misschien zelfs wel mijn favoriete track van het album.

Remixen? Doe maar niet…

Is er dan ook nog een minpunt te bekennen? Ja, eigenlijk wel. Maar dat is vooral persoonlijk. Want het album knalt met 10 nummers je gehoorbuizen binnen alsof het niets is, maar na het originele werk komen er ineens vier remixes, waarvan een track van de vorige plaat is. Die toevoeging had van mij niet gehoeven. Het haalt de sfeer van het album weg en zorgt ervoor dat je het album niet op repeat zet omdat je die tracks telkens skipt. Maar gelukkig kun je in Spotify die nummers gewoon uitzetten, maar als je Vinyl fan bent, zoals ik, dan zal het toch elke keer snel omdraaien geblazen zijn. Maar goed, gezien de rest van het album knalt, neem ik dit minpunt voor lief.

Conclusie

Tanzneid is geen album waarmee Electric Callboy zichzelf opnieuw uitvindt. Eigenlijk doen ze vooral precies waar ze inmiddels ontzettend goed in zijn geworden. Metal, elektronische muziek, belachelijk catchy refreinen, humor en af en toe een breakdown waarbij je woonkamer spontaanin een moshpit verandert.

Omdat bijna alle nummers vooraf al als single waren verschenen, mist de release van het album misschien een beetje dat gevoel van een compleet nieuwe plaat. Aan de andere kant krijg je nu wel vrijwel 40 minuten lang Electric Callboy zonder echte dip.

Het is explosief, absurd en vooral ontzettend leuk. En soms hoeft muziek helemaal niet ingewikkelder te zijn dan dat.

Tanzneid is simpelweg één groot feest.