Zorgt In The Grey echt voor een knallende avond?

In the Grey film review | Kijk, soms heb ik helemaal geen behoefte aan een film die mij na afloop nog drie dagen laat nadenken over de zin van het leven. Soms wil ik gewoon Henry Cavill en Jake Gyllenhaal met wapens zien rondlopen, een hoop gedoe, wat droge dialogen en het liefst ergens onderweg nog iets dat ontploft. Dan zit je met In the Grey eigenlijk gewoon prima.

De film komt uit de koker van Guy Ritchie en dat merk je natuurlijk vrij snel. Het ziet er strak uit, er wordt vlot heen en weer gepraat en alles en iedereen straalt uit dat ze minstens drie stappen verder denken dan de rest van de wereld. Of dat daadwerkelijk zo is moet je vooral niet te grondig gaan onderzoeken.

Want laat ik dat maar meteen zeggen: In the Grey is geen ingewikkelde film. Integendeel.En, dat is zowel een voor- als nadeel van deze film.

Henry Cavill speelt Sid en Jake Gyllenhaal is Bronco. Samen met Rachel, gespeeld door Eiza González, maken ze deel uit van een team dat wordt ingezet voor klusjes waar je vermoedelijk niet voor solliciteert via LinkedIn. Wanneer er ergens een miljard dollar teruggehaald moet worden bij mensen die dat geld liever zelf houden, kun je wel ongeveer raden hoe laat het is.

Even lekker knallen

Er wordt geschoten. Er wordt gepland. Plannen lopen uiteraard anders dan gepland. Mensen blijken niet helemaal te zijn wie ze zeggen dat ze zijn. Je kent het ondertussen wel. En toch werkt het. Vooral omdat Cavill en Gyllenhaal samen verrassend leuk zijn.

Ik had daar vooraf eerlijk gezegd niet zoveel verwachtingen van, maar de chemie tussen Sid en Bronco is misschien wel het sterkste onderdeel van de hele film. Cavill blijft vooral Cavill. Groot, stoïcijns, beetje typisch Engels, hier en daar een halve grijns en ondertussen uitstralen alsof hij eigenhandig een middelgroot Europees land kan bevrijden.

Gyllenhaal brengt daar net genoeg chaos naast. Die combinatie werkt. De dialogen zijn niet briljant of baanbrekend, maar regelmatig wel gewoon leuk. En misschien is dat sowieso een beetje waar deze hele film op uitkomt. Niet briljant. Niet baanbrekend. Wel leuk. Gewoon leuk.

De actiescènes kunnen er prima mee door. Sterker nog, op momenten zien ze er gewoon lekker uit. Guy Ritchie weet natuurlijk wel hoe je een achtervolging, vuurgevecht of paar norse mannen in dure kleding moet filmen. Dat heeft hij inmiddels vaak genoeg gedaan. Maar verwacht vooral geen enorme diepgang. Als je tijdens In the Grey besluit om eens kritisch na te denken over waarom iemand precies doet wat hij doet, of waarom een bepaald plan in hemelsnaam zou moeten werken, gaat de avond waarschijnlijk snel achteruit en zet je de film halverwege uit.

Gewoon laten gaan. Je kunt het! *knipoog. Popcorn erbij pakken. Een lekkere tripel in je glas en door met de volgende explosie.

Vermoeiend!

Het enige waar ik inmiddels wel een klein beetje moe van word is dat soort films tegenwoordig nooit helemaal gewoon één film lijken te mogen zijn. Er hangt ook hier weer zo’n sfeertje omheen van: kijk deze mensen eens goed onthouden, want misschien komen we hier de komende dertien jaar nog zes keer op terug.

En ik snap het ergens wel. Cavill en Gyllenhaal zou ik best nog een keer samen willen zien. Maar niet iedere aardige actiefilm hoeft meteen te veranderen in een universum met spin-offs, prequels, streamingseries en ergens in 2034 een oorsprongsverhaal over de jeugd van Bronco.

Kijken of skippen?

Soms is klaar gewoon klaar. In the Grey is daarmee vooral een film die exact doet wat je ervan verwacht. Een sterke cast, genoeg actie, leuke chemie tussen de twee mannelijke hoofdrollen en verder vooral niet te ingewikkeld. Dat de critici daar wat minder enthousiast over zijn verbaast me niet eens zo heel erg. De film staat momenteel op 53 procent bij Rotten Tomatoes, terwijl het publiek met 82 procent duidelijk een stuk vriendelijker is. IMDb zit ergens tussenin met een 6,3. Dat voelt eigenlijk behoorlijk passend.

Want nee, dit is geen film die we over twintig jaar massaal gaan aanwijzen als het meesterwerk van Guy Ritchie. Verre van dat zelfs. Niet op zondagochtend met een espresso erbij gaan kijken terwijl je iedere scène cinematografisch gaat ontleden, maar op woensdagavond? Bank. Bak popcorn. Mooie tripel erbij. Dat is de juiste setting voor deze film.

Filmkwaliteit: 6,5/10
Entertainment: 7,5/10
Actie: 7,5/10
Chemie Cavill/Gyllenhaal: 8/10
Nog een keer kijken: 3/10
Tripel-en-popcorn-factor: 9/10

Artikel door: Bas / @thedutchbeerdad 
Meert TV, Film en serie nieuws? Check dan Fifty shades of Movies & Series

Dune: Part One & Part Two zijn nu beschikbaar in een prachtige blu-ray box met extra’s. Voor wie durft te verdwalen in zandstormen en toekomstvisioenen… En die streamingschaamte zat is. Reden te meer ook de blu-ray box van de serie Dune Prophecy in huis te halen!