Het lijkt alsof bij FSOM het nostalgische vuur is beginnen te branden. Misschien is het de tijd van het jaar, maar misschien komt het ook gewoon omdat we langzaam richting de veertig gaan. Of er komen nu gewoon games uit waarmee warme herinneringen opnieuw ontvlammen. Bij Bas was dit het geval met Call of Duty: Modern Warfare 4 waarin hij terugkijkt op een LAN Party, PC’s slepen en elkaar in de ogen aankijken nadat je iemand net had afgeslacht.
Voor mij kwam dit nostalgische gevoel tijdens het spelen van de nieuwste game uit de stal van Square Enix: Final Fantasy Resonance.
Party like it’s Nineteen Ninety-Nine
Om wat context te schetsen moeten we even terug naar 1999. Ja, we gaan bijna 30 jaar terug in de tijd. Ik was toen een broekie van twaalf en was in de lokale Intertoys aan het zoeken naar mijn volgende gameavontuur. Mijn blik viel op een game met maar liefst vier discs! Dat moest wel een lange game zijn. En op die leeftijd moet je het doen met zakgeld en je bijbaantje onkruid wieden, dus alle guldens toen nog, draai je eerst drie keer om voor je ze uitgeeft. Maar de game met vier discs was Final Fantasy VIII.
ƒ129.99. Jawel, honderdertig gulden voor een videogame. Dat was, zeker op die leeftijd een flinke investering en dan moet je maar hopen dat het tof was, want je kon niet zoals vandaag de dag eerst de wereld aan video’s kijken.
Ik nam de game mee naar huis en ging er eens goed voor zitten. En dat moment, die openingsscene, dat brute geweld, de CGI, de graphics, de muziek, alles kwam samen in een mega verhaallijn waar ik niet alles van begreep op die leeftijd, maar dat het indruk maakte, dat wist ik wel. Zo werd Final Fantasy VIII mijn gateway drug naar de franchise, een die me tot de dag van vandaag niet heeft losgelaten.
Daarna volgden natuurlijk VII, IX, X XII, XIII, XV, de Pixel Remasters van I t/m VI, XVI en de gehele Kingdom Hearts serie. XI en XIV wel geprobeerd, maar dat zijn de MMO varianten en dat heeft me nooit weten te pakken. Zeker niet zoals de single player games dat wisten te doen. En ondanks dat de combat over de jaren nogal is veranderd in de Final Fantasy games vergeet ik mijn eerst nooit weer.
Ondanks dat VII uiteindelijk mijn favoriet werd, en X een op zichzelfstaande klassieker is, blijf ik VIII altijd een warm hart toedragen.
Maar deze hele nostalgietrip werd getriggerd door de komst van Final Fantasy Resonance.
Hoera voor nostalgie
Resonance is, zoals de titel al doet vermoeden, geen mainline game zoals dat heet. En eigenlijk betekent dat niet meer dan dat het geen genummerd deel is in de reeks. Ondanks dat alles Final Fantasy titels opzichzelfstaand zijn, met uitzonderingen van de vervolgen op X genaamd X-2 en XIII genaamd XIII-2 en Lightning Returns: Final Fantasy XIII (oftewel XIII-3). Je moet toch wat om je namen intact te houden.
Maar genoeg over de genummerde delen en al die romeinse cijfers. Tijd om eens te gaan kijken naar Resonance.
Waar de pracht en praal je om de oren slaat met Final Fantasy XVI, de laatste game in de mainline, neemt Resonance ons mee naar de roots van de serie. Pixels in HD-2D, vergelijkbaar met Octopath Traveler. Maar nu met een Final Fantasy sausje.
Turn-based is back!
Waar veel gamers over klagen met de laatste telg Final Fantasy games is het ontbreken van de klassieke turn-based combat. Kort gezegd, jij kiest een aanval voor je karakters, en de vijand valt aan. En dat gaat om en om. Dit zorgt ervoor dat je tactisch kunt inzetten op wat je volgende stap is en je rustig kunt kijken naar je volgende stap. Ga je voor een snelle actie, ga je aanvallen met magie om zo de zwakte van de tegenstander te benutten of kies je ervoor om je health een boost te geven.
In de nieuwere games is het vooral actie wat de klok slaat en ondanks dat dit zijn eigen charme heeft, noemen veel fans het niet langer Final Fantasy.
Maar daar hoeven we ons met Resonance gelukkig geen zorgen om te maken, want deze game brengt de turn-based combat volledig terug! Geen knoppen rammen om aan te vallen, maar gewoon rustig kijken in je lijstje met beschikbare aanvallen en een tactiek opzetten die werkt voor jouw speelstijl. Heerlijke nostalgie bovenop de pixelanimaties. Het brengt je direct terug in de tijd van de eerste zes games, en qua gameplay zelfs de eerste tien games!
Red de wereld van de ondergang
In Resonance maak je kennis met Rain, een ridder in de orde van het koninkrijk van Grandshelt. Samen met zijn jeugdvriend Lasswell gaat hij op onderzoek uit bij het Earth-kristal dat in hun natie staat. De beschermende barrière is verzwakt en de kristal mag niet worden vernietigd, want dat heeft desastreuze gevolgen. Dus ga je er met Lasswell op uit om dat te voorkomen.
De magische barrière is niet alleen verdwenen als ze aankomen, ook komen ze achter een plot van The Sworn Six. Zes krijgers met volledige pantsers die het hun missie gemaakt heeft om alle kristallen te vernietigen. De hele story erachter zal ik niet verklappen, maar het is aan jou om ze tegen te houden! Bij het eerste kristal mislukt dit en blijk je simpelweg niet opgewassen te zijn tegen formidabele vijanden. Het kristal wordt vernietigd en Grandshelt valt bijna in totale verwoesting. Gelukkig kun je dit wel voorkomen. Vervolgens worden Rain en Lasswell op pad gestuurd om de overige kristallen te onderzoeken en beschermen tegen vernietiging. Onderweg maak je kennis met verschillende karakters, waaronder de mysterieuze Fina, die uit het kristal kwam nadat het werd vernietigd.
Bekende gezichten in Visions
Een van de systemen die we kennen uit Final Fantasy is het Job system. Dit houdt in dat je kiest of je een krijger bent, een ridder, een magiër met witte magie of juist zwarte magie en nog veel meer klassen om te kiezen. Dit zorgt ervoor dat je genoeg kunt variëren in gameplay en ook verhoogt het de herspeelbaarheid van een game.
Resonance introduceert ook zo’n soort systeem, maar dit keer in de vorm van Visions. In plaats van een bepaalde klasse te kiezen om als te spelen, krijg je nu de mogelijkheid om een Vision te verzamelen. Dit zijn personages uit eerder Final Fantasy-games.
Oude Final Fantasy rotten herkennen Cloud (VII), Squall (VIII), Tidus (X) en de Warrior of Light (I) direct. Maar ook Noctis en Clive uit Final Fantasy XV en XVI keren terug als pixelversies van zichzelf.
Maar het zijn niet zomaar blasts from the past. Iedere Vision beschikt namelijk over eigen vaardigheden. Door een Vision aan een personage te koppelen kun je hogere bekendheid krijgen met ze en speel je gaandeweg meer vaardigheden vrij. Elk karakter moet de Visions zelf eigen maken. Dat geeft je behoorlijk wat vrijheid om je personages naar eigen smaak te ontwikkelen. Het geeft een eigen smaak aan de bekende turn-based combat waar we stiekem allemaal net zo’n groot fan van zijn als van de serie in het algemeen.
Maar buiten de Visions met bekende gezichten, keren ook Summons terug in de vorm van Espers! En als de naam Espers je bekend in de oren klinkt, dan heb je waarschijnlijk Final Fantasy VI gespeeld. Oude gezichten als Ifrit, Shiva, Ramuh, en natuurlijk de fan-favoriet Bahamut, ze keren allemaal terug. Je krijgt ze echter niet zomaar, je moet ze vinden, verslaan en als ze je waardig vinden, dan pas kun je hun krachten gebruiken.
Voorspelbaar?
Ja, Resonance heeft dan wellicht veel nostalgische elementen, maar dat zorgt binnen het verhaal wel voor ietswat voorspelbaarheid. Buiten het feit dat deze game gebaseerd is op de mobile game Brave Exvius, heeft het ook de klassieke lagen binnen het verhaal waardoor fans soms al kunnen aanvoelen wat er ongeveer op het punt staat om te gebeuren.
Maar dat heeft eigenlijk geen invloed op de speelbaarheid van de game. Na 52 uur spelen had ik die felbegeerde Platinum trophy behaald. Ik heb alles gedaan wat de game te bieden heeft en nog steeds wil ik verder spelen. Ik wilde alles zien en ondernemen. Soms lag het verhaal er wat te dik bovenop, maar het verveelde geen moment. Natuurlijk, sommige side-quests voelen als een moetje, maar je mag ze doen, het is voor het verhaal onnodig.
Maar voorspelbaarheid is niet altijd verkeerd. Op het gebied van de soundtrack bijvoorbeeld weet je bij de intro al dat je een Final Fantasy game gaat spelen. Ik zat zelf al mee te fluiten voor ik uberhaupt op New Game had gedrukt.
Maar verder zit dit ook gewoon goed. Zelfs de Engelse voice acting, waar ik vaak een hekel aan heb in JRPG’s, was dit keer goed verzorgd en meestal niet overdreven. Waar wel, dat laat ik aan jou over om te beoordelen.
Wat wel opvalt is dat niet alle tekst een voice-over heeft. eigenlijk alleen de hoofdkarakters en ook alleen binnen het hoofdverhaal. Side-quests zijn gewoon tekst, zoals je gewend bent van oudere titels in de serie.
Final Fantasy zoals ik het wil
Vooropgesteld, ik heb me uitstekend vermaakt met Final Fantasy XIII, XV en XVI. Hele andere stijl games, maar voor mij meer dan genoeg herkenbaarheid om het een Final Fantasy game te doen zijn. Maar dat ik turn-based gevechten miste, dat is wel duidelijk geworden. Eigenlijk wist ik dat door de Pixel Remasters al, maar ook Clair Obscur: Expedition 33 heeft me vorig jaar een game laten beleven zoals ik die al jaren niet had beleeft. Een van de beste games die ik ooit gespeeld heb.
En dat komt mede door de invloeden van Final Fantasy, die we zeer zeker terug hebben gezien.
Maar daar slaagt Resonance ook gewoon goed in. De game grijpt terug naar oude Final Fantasy, zonder daarbij ouderwets aan te voelen. De klassieke gevechten, de pixelgraphics, de tekstblokken en de soundtrack brengen een gevoel van nostalgie die goed aansluit bij een tijd waarbij alles van de pracht en praal afhangt.
Maar de moderne gameplay-elementen, met vooral de Visions voorop, zorgen ervoor dat het niet alleen een terugblik is naar het verleden.
De game is weliswaar niet perfect, maar het staat zeker hoog in de lijst met Final Fantasy games.
Kort gezegd is Final Fantasy Resonance voor mij een heerlijk avontuur dat bewijst dat de klassieke formule nog altijd springlevend is.
En wat mij betreft mogen we in de toekomst best vaker een Final Fantasy in deze stijl krijgen!
Gameplay: 9
Story: 8
OST: 8.5
Graphics: 10 (Voor een HD-2D game)
Nostalgie: 10
Replayability: 8.5
FSOM EINDSCORE: 9
Dit artikel is geschreven door Peter / petervdvelde1987
Enthousiast geworden om de nieuwe Final Fantasy game te spelen? De game is onder andere verkrijgbaar voor de PlayStation 5 & Nintendo Switch 2.
