Tune of the Day: Eric Steckel laat Sandstorm door je speakers razen

Eric Steckel Sandstorm | Sommige muziek zet je op. Andere muziek moet je bijna ontkurken. Daar moet je voor gaan liggen, lekker op je bankje. Een heerlijk drankje, naar eigen keuzen, al kies ik dan voor een mooie Balvenie of misschien wel Highland park. Sigaartje erbij… En even helemaal niets. Eric Steckel valt zonder enige twijfel in de categorie van het ontkurken en op het bankje ploffen met die sigaar erbij. Dit is geen achtergrondmuziek voor tijdens het beantwoorden van een paar mailtjes. Dit is muziek waarvoor je gaat zitten, het licht wat zachter draait en iets zwaars inschenkt. Remeber; die Balvenie misschien wel??

Of, om toch lekker in het vaarwater van mooie dranken te blijven. Een mooie vatgerijpte barleywine bijvoorbeeld. Of toch een glas whisky dat je eigenlijk langzaam zou moeten drinken, maar waar die eerste gitaarsolo meteen andere plannen mee heeft.

Erik Steckel Sandstorm

Onze Tune of the Day is Sandstorm. Dit is het titelnummer van het gelijknamige album dat Eric Steckel op 11 september 2026 uitbracht. Een nogal toepasselijke keuze, want zijn gitaarspel komt niet gezellig voorbij waaien. Het trekt de kamer binnen, schuurt langs de meubels en laat na afloop een laagje stof achter op alles waarvan je dacht dat het stevig stond. Verwar dit liedje absoluut niet met dat ene nummer van Sandstorm. Dit is namelijk gewoon echt goed. Echt tijdloos goed.

Steckel is pas 35 jaar oud. Nog jonger dan de man die dit stukkie zit te tikken, en dat voelt eerlijk gezegd een beetje oneerlijk. Vooral omdat hij inmiddels al 25 jaar podiumervaring heeft. Op zijn elfde nam hij zijn eerste livealbum op. Een jaar later stond hij tijdens het Sarasota Blues Festival op het podium met John Mayall & The Bluesbreakers. Mayall zag kennelijk hetzelfde wat wij nu horen, want Steckel mocht vervolgens mee op een Scandinavische tour en speelde in 2005 gitaar op Mayalls album Road Dogs.

Het vervolg is niet het verhaal van een (s)te(c)k(k)el!

Sindsdien bracht hij twaalf eigen albums uit en speelde hij in meer dan dertig landen. Hij deelde podia met onder anderen Steve Vai, Gregg Allman, Johnny Winter, Ray Charles, Larry Carlton en Robben Ford. In 2021 noemde Guitar Player hem een van de tien toekomstige bluessterren. Total Guitar zette hem in 2024 op plek 55 in een lijst met de honderd beste bluesgitaristen aller tijden. Niet verkeerd voor iemand die volgens zijn leeftijd nog rustig aan zijn grote doorbraak zou mogen werken. Sterker nog, de meesten hebben op zijn leeftijd nog helemaal niet gepresteerd.

Toch is Steckel geen muzikant die interessant is omdat zijn cv zo indrukwekkend oogt. Het gaat om die toon. Hij trekt blues door stevige versterkers, gooit er hardrock en metal tegenaan en noemt het zelf bluesmetal. Gary Moore is een duidelijke geestverwant, maar Steckel klinkt niet alsof hij oude helden probeert na te spelen. Zijn muziek heeft respect voor de blues, alleen weigert zij zich netjes te gedragen.

Dat hoor je op Sandstorm. Erik Steckel Sandstorm is geen steriele demonstratie van hoeveel noten iemand in een minuut kan raken, maar hard spel met gewicht, gevoel en vuile randen. Een beetje ruig. De gitaar mag grommen, zingen en af en toe compleet uit de bocht vliegen. Precies zoals een goede vatgerijpte barleywine niet alleen zoet hoort te zijn, maar ook warmte, hout, alcohol en een beetje gevaar moet meenemen.

Dus schenk iets moois in. Zet Eric Steckel Sandstorm harder dan je vooraf van plan was. Plannen veranderen, shit happens. Ga zitten en laat die versterkers hun werk doen. Sommige muzikanten spelen de blues. Eric Steckel trekt hem open, zet er hoogspanning op en kijkt vervolgens niet meer achterom. Ik ga m’n bankie opzoeken en mijn Balvenie Doublewood opzoeken.

Artikel door: Bas / @thedutchbeerdad 

Meer muziek? Check dan de vorige ‘Tune of the Day’ van Ally Venable, of duik in de wereld van Linkin Park met een diepgaande review van From Zero, geschreven door onze eigen Peter! Wat maakt dit album zo bijzonder, en hoe past het binnen de evolutie van de band? Lees het hier: Linkin Park – From Zero: The Review